تو همچون صبحی و من شمع خلوت سحرم تبسمی کن و جان بین که چون همی سپرم
بر آستان مرادت گشاده ام در چشم که یک نظر فکنی خود فکندی از نظرم
چنین که در دل من داغ زلف سرکش تست بنفشه زار شود تربتم چو در گذرم
چه شکر گویمت ای خیل غم عفاک اللّه که روز بی کسی آخر نمی روی ز سرم
غلام مردم چشمم که با سیاه دلی هزار قطره ببارد چو در دل شمرم
به هر نظر بهت ما جلوه می کند کس این کرشمه نبیند که من همی نگرم
به خاک حافظ اگر یار بگذرد چون باد
ز شوق در دل آن تنگنا کفن بدرم
گفته و ناگفته ، ای بس نکته تا کاینجاست.
آسمان باز ؛
آفتاب زر ؛
باغ ها گل ؛
دشت های بی در و پیکر ؛
سر برون آوردن گل از درون برف؛
تاب نرم رقص ماهی در بلور آب؛
بوی خاک عطر باران خورده در کهسار ؛
خواب گندمزارها در چشمه مهتاب؛
آمدن ، رفتن ، دویدن؛
عشق ورزیدن ؛
در غم انسان نشستن ؛
پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن ؛
کار کردن ، کار کردن ؛
آرمیدن ؛
چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن ؛
جرعه هایی از سبوی تازه آب پاک نوشیدن ؛
گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن ؛
همنفس با بلبلان کوهی آوازه خواندن ؛
در تله افتاده آهوبچگان را شیر دادن ؛
نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن ؛
گاه گاهی ،
زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته ،
قصه های در هم غم را ز نمنم های باران شنیدن؛
بی تکان گهواره رنگین کمان را
در کنار بام دیدن ؛
یا ، شب برفی ،
پیش آتش ها نشستن،
دل به رویاهای دامنگیر و گرم شعله بستن ...
آری، آری ، زندگی زیباست .
زندگی آتشگهی دیرینه پا برجاست .
گر بیفروزیش ، رقص شعله اش در هر کران پیداست .
ورنه ، خاموش است و خاموشی گناه ماست ."
نگاه اون خانم و آقای پیر رو نمیتون فراموش کنم و برای من هر روز آن نگاه و لبخند پررنگتر میشه.
به امید اون روز که من و تو ، مثل اون خانم و آقای پیر به یاد جوانی لبخند بزنیم.
آمیـــــــــــــــــــن.
تو از من پرسیدی که آیا می دانم دیوانه بودن چه مفهومی دارد ؟
درست است . این بار دیگر برایت داستانی تعریف نمی کنم .
دیوانگی یعنی ناتوانی در بازگو کردن اندیشه ها . مانند این است که
در کشوری بیگانه هستی ، می توانی همه چیز پیرامونت را ببینی و
درک کنی ولی نمی توانی توضیح دهی به چه چیزی احتیاج داری یا
چه کمکی می خواهی چون با زبانی که در آن کشور صحبت می کنند ،
بیگانه ای .
همۀ ما چنین مسئله ای روبرو شده ایم.
و همۀ ما به شکلی دیوانه ایم .
به آن ها خواهم گفت از اصول اخلاقی پیروی نکنند و به زندگی خود ، تمایلات خود و ماجراهای خود پی ببرند و زندگی کنند.
از کتاب جامعۀ حضرت سلیمان برای کاتولیک ها ، از قرآن برای مسلمانان ، از تورات برای یهودیان و از ارسطو برای ملحدان خواهم خواند.
اگر زندگی کنی ، خداوند با تو زندگی خواهد کرد .
اگر خطرات خداوند را نپذیری ، او به آن بهشت دور دست خواهد رفت و فقط موضوع بحث تفکرات فلسفی خواهد شد .
همه این را می دانند ولی هیچ کس گام نخست را بر نمی دارد ، شاید به این دلیل که می ترسد او را دیوانه بخوانند.
می توانی مانند هر موجود زندۀ عادی گریه کنی ، نگران شوی و یا
واقعآ زندگی پر از تکرار لحظه هاست.
سوار ماشین شدم و آقای راننده پسر جونی بود.قیافش یادم نیست ولی صدای قشنگی داشت و خیلی آروم و شمرده صحبت میکرد.
چون مسیر طولانی بود،طبق عادت جلو نشستم و آقای دیگه ای پشت.
مسافر پشتی بعد نیم ساعت پیاده شد و ما هنوز باید یک ربعی رو راه می اومدیم.
از اونجایی که من خیلی باهوشم ، احساس کردم که باید جو دوستانه ای الان بوجود بیاد.
آقای راننده مثل اکثر راننده هایی که دیدم رفتار کرد.
شروع کرد یک مسئله رو بهانه کردن و سر حرف را باز کردن.
اول در مورد شهرم سوال کرد.
دوم مردم.
سوم در مورد مشکلات اجتماعی.
چهارم در مورد ازدواج.
وقتی از من در مورد اینکه ازدواج کردم یا نه پرسید.من جواب دادم خیر و قصد ازدواج هم ندارم.
از من پرسید چرا؟
من گفتم که هر کسی برای خودش یه شرایطی داره که شرایط من خیلی سخته ،و من خواسته های زیادی از زندگی دارم که ازدواج مانع این میشه که من به اون خواسته هام نرسم ، برگشتم بهش گفتم که البته اگه دیدم کسی با من هم مسیر بود حتمن این کارو می کنم.
ولی شرایط من خیلی سخته و هر کسی از عهدش بر نمیاد.
و چون کسی هم از عهدش بر نمیاد من هم نیازی ندارم به ازدواج فکر کنم.
ما شین تاریک بود و صورت هامون مشخص نبود.
وقتی که از من پرسید چه هدفی دارم در زندگیم، نمیدونم چرا با اینکه لبخند می زدم تو چشمهام پر از اشک شد.ولی خوشبختانه ماشین تاریکتر از این بود که بشه صورت هم رو دید چه برسه به چشمهای من.
جالبش اینجاست که وقتی من داشتم هم لبخند میزدم وهم تو چشمهام اشک جمع شده بود آقای راننده بهم گفت تو چقدر با قدرت صحبت میکنی .
من خندیدم،گفت چرا می خندی؟گفتم چه نظر جالبی!
بهم گفت خیلی کم هستند زنهایی که هم پراز قدرت باشن و هم اینقدر راحت و آزاد و با اعتماد به نفس.و من باز خندیدم .نه بخاطر اینکه خوشم اومده باشه از حرفاش، نه.
بخاطر اینکه اون نه چشمهای من و میدید و نه لبخند من و فقط صدای خنده من و می شنید ، و فکر میکرد که من از حرفاش خوشم اومده.
و برای من خیلی جالب بود که من در هفته با چند نفر به این شکل می تونم برخورد داشته باشم.
ولی این یکی برای خودش اسطوره ای بود.
این آقا سعی کرد در یک صحبتِ، یک ربع ، بگه که در مورد من چه نظری داره.
و جالبش اینجاست ، برام آرزو کرد که روزی دوباره، من و با شوهرم ببینه.
و من باز خندیدم.
بعد، اسم خودش رو هم بذاره آدم .
حتی فکرش هم نمی تونم بکنم که طرف مقابلم ... نبود!
برای این موجود هیچ آرزویی ندارم.
